Updates

28-7-2026
We leven in een rare tijd, hoor ik steeds vaker om me heen. Ik heb die ervaring al jaren, niet iets van de laatste tijd. Niet iets van de laatste oorlog, maar -bewust - meer vanaf de dag dat de televisie m'n vijand werd. Vanaf de dag dat ik doorhad dat alles wat me werd voorgeschoteld, op een zilveren schaal werd aangediend, niets meer leek dan een berg onzin. 

Ik resume delen van m'n kindertijd: de dagen die we werden overschreeuwd over zure regen. Over de smeltende ijskappen in het Noordpoolgebied. Over dat een zogenaamde held werd gevangen genomen in een heel ver, ver, ver continent - Afrika. Over het gevecht voor vrouwenrechten. Over andere oorlogen, over de tamiltijgers. Over Sri-lankaanse vluchtelingen - die ook mijn pacifistische moeder in huis nam.

Ik dartel als jong vlindertje en krijg niet álles letterlijk mee - slechts een deel - want ik hop van hot naar her, al dan niet in de "rugzak" van mijn moeder. Ik fladder door en besef nog niet, te jong, te onschuldig, maar ermee bezig was ik ook niet. Hoewel dat dan weer een andere oorzaak had, zijn het wel beelden die als een gravure diep zijn gedrukt op mijn ziel. Ik heb ze onthouden en ik kan nu dan - zo richting mijn bejaarde leven - de lijntjes verbinden. 

De aanslagen die worden gepleegd, de oorlogen die worden gefinancierd, de zucht naar rijkdom onder de rijkste mensen van de wereld, de farmacie-industrie, de vrouwenrechten die beetje bij beetje weer worden afgedekt met een doek, of worden ontnomen door zogeheten jaloerse mannen - die o zo graag willen menstrueren en een kind willen baren of het liefst willen omkleden in meisjeslokalen van de sportclub. Terwijl we nog lang niet daar waren, brokkelt het weer af naar het begin. En heus, die vrouwen blijven wel vechten, en het seksualiseren van kinderen is ook niet nieuw; ik ken de ongekleurde geschiedenis van bepaalde politieke partijen, van demonstraties in m'n vroege bestaan. Een enkele foto, van een dergelijke demonstratie waarin zelfs mijn moeder meeliep, heb ik nog in mijn bezit. Echter, wat wel nieuw is, is dat de zichtbaarheid in de wereld wordt uitgeademd via social media en andere media.

We leven niet pas nú in een rare tijd, althans, ik leef er mijn leven lang al in. Met alle fratsen, en negeren van referenda. Daarnaast zijn oorlogen ook niet nieuw. Wellicht is er af en toe een locatieverschuiving, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is één grote poppenkast: politiek, klimaat, corona, lbhbtiq+,  feminisme, te weinig huizen, maar wel massale asielstroom, het creëren van een energiecrisis, de digitalisering, noem maar op. Je ziet in bijna elk land dezelfde samenhang van issues, dezelfde mandaat, dezelfde protesten van wakkere mensen. 

Ik weet zo gauw niet meer waarover ik kan schrijven, wil schrijven. Gaat het schrijfwerk überhaupt nog aanslaan.  En als men mijn werk lezen wil, maar dan op deze website bijvoorbeeld dit stukje tegenkomt en dan geraakt of gekwetst is, omdat men overgevoelig is tegenwoordig - of het misbruikt - of er iets in leest of van maakt dat er helemaal niet staat. Kan ik nog wel ik zijn in mijn schrijfbeleving en zeggen wat ik denk, wat ik voel, wat me raakt, wat me bezighoudt?
Hoewel ik gewoon verder schrijf, ideeën verwerk, dingen uittyp, hik ik tegen die rare wereld aan. 

Enfin, verder dan dat kom ik momenteel niet.

Wel... ik wens iedereen een mooie, fijne vakantie.

18-07-2026
Het is alweer een poos geleden dat ik een update heb gepost. Niet omdat ik helemaal niets deed met betrekking tot schrijven, maar wel minimaal. Het dichten, dat vloeide uit mijn pen. Pas sinds een maand of twee voel ik de urgentie weer om een verhaal te schrijven.

Dat gezegd, het zal nog een tijdje duren voor ik met iets nieuws kom, áls ik met iets nieuws kom. Mijn drive staat weliswaar aan, maar of dat wat ik schrijf publiceerbaar is, valt te bezien.
Doch elke schrijfmodus is prima om actief te blijven, om niet stroef te raken, zoals een verroeste kraan.

Daarnaast, volg ik de de felle, vingerwijzende discussies die gaande zijn onder auteurs, redacteuren en sommige uitgeverijen, met betrekking tot AI. Zelfs het werk van bekende schrijvers wordt nu geanalyseerd tot op elke leesteken. Een discussie is niet erg, prima zelfs, want AI is er en de hele creatieve sector zal eronder lijden.
Echter, ik merk wel dat ik het plezier in schrijven verlies wanneer die agressieve onder- en boventoon de overhand krijgen. Ik verlies zelf het plezier in lezen als elk zin onder de loep moet nemen.

Maar ik stel mezelf wel de vraag: is het stelen of delen? Laten we eerlijk zijn, iedereen die veel leest én schrijft, heeft wel eens zinnen uit een boek van een andere auteur overgenomen. Bewust of onbewust. Dat is mede de reden geweest waarom ik vroeger liever niet las, zodat ik authentiek kon blijven. Het gevaar zit hem in dat je je eigen stijl verliest en een stijl van een bestaande auteur automatisch overneemt. Is dat niet een beetje hetzelfde als schrijven met de hulp van AI, maar dan op onbewuster niveau?
Doch, ik heb geen energie om steeds de lagen in mijn boek te moeten afpellen, om tot de kern van mezelf te komen. In de tijd die ik daaraan kwijt ben, had ik alweer een nieuw plot en beginnende hoofdstukken in elkaar kunnen draaien.

Toch moet die discussie er wel zijn: wanneer is het stelen en wanneer is het delen? Wanneer gebruik je het wel en wanneer niet? En als je het wel gebruikt, heb dan het besef dat ook jouw werk gebruikt kan worden door AI. Hopelijk zal de felheid en de agressiviteit afnemen. 

Wat ik de afgelopen maanden wel heb gedaan: ik heb met trots en veel plezier meerdere proefexemplaren mogen lezen, hoe leuk is dat! En er zitten echt pareltjes tussen. 

Enfin, de hitte voorbij, voor nu. Mijn drive staat weer aan. 

30-10-2025
Wederom een script mogen proeflezen, dat inmiddels ook al retour is gestuurd. Het script had ik eerder al mogen proeflezen, een jaar geleden. Ik vind het fantastisch om de groei van goed naar beter te zien. Wat heerlijk om anderen te helpen op deze manier. Beide laatste auteurs waren blij met het ingeleverde verslag, dat natuurlijk niet alleen voorzien is van kritiekpuntjes, maar ook veel complimenten bevat. Ik doe het deze twee potentiële auteurs niet na wat ze hebben neergezet. Petje af. Ik ben dan ook benieuwd naar het eindresultaat van hun werk.
En wellicht komt er dit jaar nog een nieuw script op mijn pad dat ik mag proeflezen.

Maar first things first.
Tijd mag trager gaan, maar de hedendaagse dagen mogen voor mij als een plas regenwater zijn.

18-10-2025
Het is altijd leuk als je proeflezer mag zijn van schrijvers die hun script uit willen geven. Het is nog leuker als je de schrijver kunt helpen het script te voorzien van de puntjes op de i. Inmiddels heb ik er al tientallen mogen proeflezen, en is mijn laatste vandaag met verslagje teruggestuurd naar de schrijfster. Zo hou ik me toch bezig met een schrijfproces, al is het dan niet dat van mezelf.

14-10-2025
Zo ben je alweer bijna drie weken verder en geen zinnigheid op papier, niet eens in gedichtvorm. De wereld staat niet alleen in brand, het is vanaf september elk jaar tot en met januari een drukke tijd. Ik snap niet dat mensen nog tijd vinden om Sinterklaas te vieren, laat staan Kerstmis daarbij. 

21-9-2025
Ook in oktober zijn er verschillende jarigen. Ze hadden het vast erg koud negen maanden eerder, gezien dit de drukste maanden zijn (en augustus). Enfin, ik zie hier geen potentie tot schrijfmateriaal.
De wereld die stuk is wel, maar die poging heb ik eerder gewaagd en toen ben ik gestagneerd. Zolang er een giga-groot gat blijft tussen het volk en de overheid, en niemand de eerste stap zet naar verbinding, zal een boek ook geen einde kennen. Ook dit weekend waren enorme contrasten zichtbaar.

Thema's als liefde en relaties blijven altijd actueel in boeken. Ze druipen van Instagram af. Actueel, maar niet origineel dus. Maar wie weet. Ook meen ik weer veel boeken voorbij te zien komen over kerst. Nou, dat zal mijn thema helemaal niet zijn. We gaan het zien. Pak ik de draad weer op van een van de liggende scripts of ga ik verder met het verbeteren van een reeds gepubliceerd boek?

17-9-2025
Gedichtje gepost. Eerder deze maand heb ik hem gepost op Instagram. 

Drukke dagen, vele jarigen, hieperdepiep hoera.

11-9-2025

De dagen vliegen voorbij. Het is alweer een poos geleden dat ik een update heb geplaatst.
Op dit moment ben ik niet bezig met een script. Wel werk ik aan het verbeteren van een boek. Dit boek is vanaf heden daarom ook niet meer verkrijgbaar.
Daarnaast heb ik een nieuw Instagram account aan moeten maken, want op een dag kon ik nergens meer op reageren. Contact krijgen met Instagram is niet te doen. Ik wacht nu nog op een reactie. Ik ga verder onder dezelfde naam, echter met een leesteken verschil. Het oude account zal tzt worden opgeheven.

Tuurlijk ben ik wel bezig met de scripts die nog liggen, maar als de tijd rijp is ga ik daar weer aan verder.

Tussen de regendruppels door, geniet van alles wat er wel te lezen is. Onder het kopje Iris Luijten vind je alle boeken die nog te bestellen zijn. 
De boeken van Margo Schroder zijn voorlopig niet verkrijgbaar. Ook zij werkt hard aan haar boeken.

26-5-2025
Ben nog geen steek verder. Geen woord extra op papier, zelfs niet in mijn hoofd. Misschien is de creativiteit wel gewoon op! 

Ik heb dus helaas geen update, al is dit ook al een update.

4-5-2025
De tijd staat niet stil en toch heb ik dat gevoel wel. In iedergeval wat schrijven betreft. Elke keer als ik verder wil aan het script stagneer ik, of komt er iets tussen. Denk dat de tijd dan niet rijp is aan dit script verder te gaan werken. Misschien toch even het tienerverhaal weer uit de kast trekken en nog eens lezen. Of het schrijven helemaal laten rusten.

Online zie ik mensen - uit het hier en nu - die het voor elkaar krijgen gewoon een oorlogsboek te schrijven, alsof ze zelf WOII hebben meegemaakt. Erg knap. Ik doe het ze niet na. Ik krijg het vaak niet eens voor elkaar om mijn eigen fantasie uit te breiden met aanvulling waarvan ik geen kennis heb. 
Enfin, 4 mei, dodenherdenking: opdat we het nooit mogen vergeten. Dat is een feit, terwijl we er met open ogen op afstevenen. 
Terwijl een deel van het volk, en sommige individuen, zich wezenloos en onzinnig druk maken over de CO2 uitstoot hier van koeien en boeren (in plaats van fabrieken en overheid), wordt er een paar landen verderop oorlogje gespeeld waarbij de CO2 uitstoot vele malen erger is dan hier. Een verstikkende oorlog. 
Het herinnert me gelijk aan het verhaal dat ik nog heb liggen, maar wat ik aan de kant heb gelegd omdat in de tijd van het kabinet Rutte de druk erg hoog was en ik het daarom niet in elkaar kreeg verweven vóór hij onttroont zou worden door de verkiezingen. Oké, dat is niet helemaal gelukt zoals ik had gehoopt, want van onttronen is uiteraard geen sprake. Maar hé, laat mij geloven dat het wel zo is, als ik daarmee verder zou kunnen met juist dát verhaal.
Is de tijd dan rijp om dat script op te rakelen en de tijd van toen verder uit te werken? Er was een andere soort oorlog, niet eens alleen in mezelf, maar dat gevecht van tweedeling en haat verspreiden, van cancelen is meer actief dan ooit. Bang dat het idiote plan van de 2030 agenda niet gehaald wordt. Het is wel iets moois om uit te werken, de vraag alleen is: komt het ooit af, zolang de wereld uit elkaar gerukt wordt?

Ach, ik denk dat het beter is om alles gewoon te laten liggen, want wellicht is de rust er gewoon niet.

Morgen is bevrijdingsdag. Een dag waar ik niet aan doe, omdat ik vind dat we die kwijt zijn geraakt in de tijd van corona, etc. Maar voor ieder die het wel viert, veel plezier.

20-4-2025
Pasen. Hoewel mijn computer aan het blazen is, typ ik een klein hoofdstukje voor mijn nieuw verhaal.
Buiten is de lucht pikkedonker. Enkele auto's rijden op en af. De ochtend gaat bijna beginnen, nog even en dan glimlacht de zon de huiskamer in.
Handmatig verder, dat is het plan de komende dagen, maar ik heb nog geen idee vanaf welk deel ik verder kan. Eerst maar eens een stevig ontbijt. Geen paasontbijt, maar ik wens iedereen een fijne Pasen.

06-04-2025
Dat had ik nodig, een schrijfdagje met een andere auteur. Veel geschreven heb ik niet, maar wel enkele hoofdstukken doorgelezen van wat ik al had. En dat stimuleert dan weer om de draad daarvan op te pakken. Ik twijfelde tussen vijf ideeën, uiteindelijk tussen twee. Wat heb je aan een schrijfdagje als de andere auteur je niet helpt bij je keus. Een verhaal over depressie - kan dat eindigen met een happy einde? 

Geniet van deze zonnige dag. 

26-3-2025
Het zit erop, het script is in de tegenwoordige tijd gezet. Buiten is het bewolkt, of eerder gezegd: grijs, ik weet niet of dat een slecht teken is voor de bevindingen die de proeflezers gaan hebben. In ieder geval heeft het niet alleen een tijdswijziging ondergaan, maar inhoudelijk is het hier en daar afgeslankt en elders heeft het een buikje gekregen. 
Voor mij is het in elk geval tijd om, na een korte pauze, een ander liggend verhaal op te pakken en te zien of daar nog wat leuks van te maken valt. 

Ook al bedekken wolken de zon, laat de werkelijke zon van je gezicht stralen.
Houd de site in de gaten voor nieuwe ontwikkelingen.

27-2-2025
En dan zit je weer ineens in februari. De zon lacht, maar de wolken sijpelen tranen. Nederland staat bekent om haar wispelturige weersveranderingen, maar over het volk zelf kan ik ook boeken vol schrijven. Naast me staat een flesje water, terwijl ik opgewekt naar de stapel papier kijk. Groene strepen, overal groene en blauwe strepen. Ik neem nog een slokje.

Het achterste deel is inmiddels in tegenwoordige tijd omgezet. Het middelste stuk is uitgetekend, maar moet worden verwerkt. Ik ben vreselijk benieuwd of het hierdoor lekkerder leest. Het is dus nog lang niet af. 

Wens me succes!

06-01-2025
Er waait een regenhoos over ons heen, de kou zet zich in. Je zou wel gek zijn als je naar buiten gaat, denk ik, maar toch.

Het eerste deel van de tegenwoordige tijd heb ik door een vaste proeflezer laten lezen, en ze is enthousiast. Dus besluit ik verder te gaan met het achterste deel van De gevallen vrouw (voor het gemak noem ik het boek nog even zo), om in de tegenwoordige tijd te zetten. Dat moet lukken, toch?
Toen ik begon met aanpassen dacht ik nog: er gaat veel geschrapt worden en zo geschiedde. Nu enige tijd later, blijkt er niet alleen veel geschrapt, maar ook veel toegevoegd, ik ben weer op het punt van waar ik begon: dan bedoel ik met de hoeveelheid pagina's. Het zorgt ervoor dat het andere script stil ligt.

Het plot van het andere script heb ik enige weken geleden besproken en er samen over gebrainstormd. Toch ligt het nu aan de kant, te rillen in de kou, omdat ik van De gevallen vrouw een stevig huis wil bouwen, een waar je in kunt wonen en eigenlijk wil blijven (als lezer). Gaat me dat lukken? Ik heb goede hoop. Maar nu is het eerst tijd voor een warme kop chocolademelk.